บนเส้นทางสายชีวิต...เราต่างเป็นนักเดินทางผู้โดดเดี่ยว

วันแรกของการเดินทาง ฉันตื่นตั้งแต่เช้ามืดเตรียมข้าวของสำหรับการเดินทางสู่ดินแดนอีสานเหนือตามตารางที่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้าคือวันนี้ฉันต้องไปให้ถึงภูเขียว จ. ชัยภูมิ ฉันมีนัดจะไปเจอพี่สาวคนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน และพักค้างแรมที่ภูเขียวไม่ต่ำกว่าสองคืน

เมื่อนำสิ่งของที่ต้องนำติดตัวไปมากองรวมกันแล้ว มันดูมากมายมหาศาลเหลือเกิน ทั้งของสำหรับพวกเราเหล่าสมาชิกนักเดินทาง อีกทั้งยังมีข้าวของเพื่อบริจาคให้กับน้องๆที่ภูเขียวอีกหลายลัง คิดแล้วเหนื่อยใจที่ต้องขนข้าวของพวกนี้ลงจากชั้นสี่ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากน้องร่วมทางข้าวของมากมายจึงถูกวางเรียงกันไว้จนเต็มท้ายรถกระบะคันเก่งของฉัน เกือบตีห้าแล้วฉันและเหล่าสมาชิกก็พร้อมออกเดินทาง เราแวะรับสมาชิกคนสุดท้ายที่บางปะอิน จากนั้นเราทั้งสี่กับเจ้าวิกกี้ รถกระบะคันเก่งของฉันก็พร้อมออกเดินทางสู่จุดหมายแรกที่ภูเขียว

จากตัวเมืองชัยภูมิฉันต้องขับรถไปอีกกว่า 120 กิโลเมตรผ่านเข้าสู่อำเภอแก้งคร้อ ภูเขียว และแวะซื้อของกินที่คอนสารก่อนเดินทางสู่ปางม่วงด่านแรกก่อนเข้าสู่เขตฯภูเขียวสถานที่นัดพบกันระหว่างฉันและพี่สาวรวมทั้งชายหนุ่มคู่กายของพี่สาวด้วย เค้าทั้งคู่รอฉันอยู่ที่ด่านตรวจปากทางเข้าภูเขียวเรียบร้อยแล้ว จากปากทางฉันขับรถตามเส้นทางสู่ทุ่งกะมัง สองข้างทางร่มรื่นไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ตลอดเส้นทาง อากาศภายนอกจึงเย็นลงอย่างรวดเร็วจนฉันอดไม่ได้ที่จะเปิดกระจก

พี่ชายและพี่สาวพาฉันและพรรคพวกไปกางเต๊นท์ที่บริเวณกางเต๊นท์ ”หนองแปก” ที่ทางเขตฯจัดเตรียมไว้ แต่ค่ำคืนนี้เรามีเพื่อนร่วมอุดมการณ์เพียงหนึ่งกลุ่มรวมกับกลุ่มเราเป็นสอง จุดกางเต๊นท์จึงดูเงียบ แต่ก็ไม่เงียบเสียทีเดียวเพราะอย่างน้อยก็ยังมีเจ้าถิ่น “เจ้ากวาง” ตัวดีนั่นเองที่ออกมาต้อนรับเราตั้งแต่เข้าไปถึง คงเพราะมันได้กลิ่นอาหารของเรานั่นเอง แม้เราจะขับไล่มันไปหลายครั้ง แต่มันก็ยังกลับมาขออาหารจากเราอยู่ตลอดเวลา

อากาศที่กลางป่าภูเขียวจัดว่าหนาวมากสำหรับคนที่เพิ่งหลบร้อนมาจากปทุมธานีอย่างฉันและเพื่อนๆ เรานั่งกินข้าว และคุยกันข้างกองไฟโดยมีเสบียงที่เตรียมมาเต็มที่ราวกับจะไปนอนป่าซักหนึ่งอาทิตย์ วันนี้เรามี...ส้มตำ เนื้อย่าง และต้มปลา

ดวงดาวทอแสงกระจ่างฟ้าจนฉันต้องแหงนหน้าขึ้นชื่นชมความงามของทางช้างเผือกเบื้องบน นานแล้วสินะที่ฉันไม่ได้เห็นทางช้างเผือก เส้นทางแห่งความฝันเมื่อครั้งยังเยาว์วัยสมัยที่ฉันยังมีความฝันว่าจะเก็บดาวทุกดวงบนท้องฟ้าเอามาร้อยไว้ที่ข้างหน้าต่าง

ฉันเข้านอนในคืนแรกด้วยความเพลียจากการขับรถมาทั้งวัน ฉันหลับสนิทตลอดหลายชั่วโมง จนกระทั่งได้ยินเสียงคุยกันที่ข้างกองไฟ พี่ชายกับพี่สาวนั่นเองที่ลุกมาก่อไฟ ฉันจึงลุกมาถามไถ่ ก็ได้ความว่าพี่ท่านทั้งสองได้ยินเสียงช้างที่ริมสระน้ำซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากที่นอนเรานัก ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าช้างจะแวะมาทักทาย พี่ทั้งสองเลยชวนกันลุกมาเติมเชื้อไฟให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง ฉันถือโอกาสลุกมาเข้าห้องน้ำและสำรวจข้าวของท้ายรถเพราะได้ยินว่าเจ้ากวางตัวดีแอบมารื้อค้นที่ท้ายรถ แถมล้วงขนมบริจาคไปจากท้ายรถ หลังจากดูสภาพแล้ว หากว่ามันปีนขึ้นไปได้มันคงปีนแล้ว แต่อย่างน้อยฉันก็ยังดีใจว่ามันยังปีนไม่ได้ และแกะขนมไม่เป็น แต่สำหรับต้มปลาของเราที่ข้างกองไฟก็กลายเป็นอาหารรอบดึกของเจ้าบ้านไปเสียแล้ว อดเสียดายไม่ได้เพราะซื้อมายังไม่ได้กินเลย

ระหว่างนั่งอยู่ข้างกองไฟ ฉันก็เหลือบไปเห็นที่ง่ามนิ้วนางข้างขวามีรอยเลือดแห้งเกรอะกรัง นึกขึ้นได้ว่าที่นี่เป็นป่าดงดิบที่สัตว์ไม่มีขาอย่างทากชุกชุมพอสมควร ฉันมาที่นี่หลายครั้ง เคยไปยังสถานที่ที่มีทากเยอะหลายแห่ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่โดนทากดูดเลือด ช่างน่าประทับใจจริงๆ

บ้านไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูงตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมลำน้ำสายหลักสายหนึ่ง รายล้อมไปด้วยต้นไม้และป่าไม้ ด้านหน้าของตัวบ้านหันหน้าออกสู่ถนน ด้านข้างสองด้านคือภูเขาและลำน้ำ ที่ด้านข้างฝั่งลำน้ำมีบันไดทอดยาวขึ้นสู่ตัวบ้าน  

ก้าวแรกที่มาถึงที่นี่ความรู้สึกแรกคือ "คืนนี้เราจะนอนที่นี่จริงๆเหรอ" แต่ความรู้สึกนั้นก็อยู่แต่เพียงในความคิดไม่อาจหลุดออกจากปากฉัน เพราะความเกรงใจที่พี่อุตส่าห์พาเรามาพักที่นี่

"บ้านนี้มีประวัติเยอะแยะมากมาย เล่าทั้งคืนก็ไม่จบหรอก เจอกันมาแล้วทั้งนั้น"  แว่วเสียงคนร่วมทางครั้งก่อนเล่าสู่กันฟังในค่ำคืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนที่ฉันมาที่นี่ครั้งแรก เหมือนอากาศในตอนบ่ายวันนั้นมันเย็นลงอย่างรวดเร็วผ่านแทรกเข้าไปในผิวกายจนฉันสะท้าน ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นบันไดทางขึ้นบ้าน มันช่างเชิญชวนให้ฉันจินตนาการไปถึงฉากหนึ่งในละครทีวี

ความกระตือรือร้นที่เคยมีเมื่อวานกลายเป็นความเงียบ ฉันนิ่งเพราะไม่รู้ว่าจะเลือกกางเต๊นท์ที่ใต้ถุนบ้านหรือ นอกตัวบ้านดี "กางใต้ถุนบ้านนี้แหละ พื้นปูนด้วยเรียบดี" เสียงแว่วมาจากพี่ชายคนดีที่กำลังสาละวนกับการกางเต๊นท์ แต่น้องคนเล็กผู้รู้เรื่องราวเป็นอย่างดีกลับถือเต๊นท์วนไปวนมาเพาะไม่อยากกางใต้ถุนบ้าน

สุดท้ายเราทั้งหกก็แยกกันกางเต๊นท์โดยฉันกับเพื่อนเลือกกางเต๊นท์กันนอกตัวบ้าน ส่วนพี่ๆทั้งสองเลือกที่จะนอนที่ใต้ถุนบ้าน

หลังอาหารเย็นพี่ชายชักชวนพวกเราไปดูสัตว์ป่ากัน ฉันตกลงใจไปเพราะไม่อยากอยู่บ้านนี้นาน และหากไปเดินบ้างกลับมาจะได้หลับสบายไม่ต้องตื่นมากลางดึกเข้าห้องน้ำ

เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง เมื่อเจ้าเพื่อนตัวดีปลุกฉันตื่นมาตอนตีหนึ่งพร้อมกับบอกว่ามันปวดท้องเข้าห้องน้ำ ฉันผู้ตั้งใจว่าคืนนี้จะไม่ลุกออกจากเต๊นท์เด็ดขาดเลยต้องจำยอมออกมายืนเฝ้าหน้าห้องน้ำให้เพื่อน

...อากาศที่ว่าหนาว แต่ฉันกับรู้สึกว่าเหงื่อตามผิวกายเริ่มซึม ฉันหันหลังพิงผนังห้องน้ำ สายตาเพ่งไปข้างหน้าที่ตัวบ้าน สงบสติที่กระเจิดกระเจิง พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เป็นไงเป็นกันฉันมองไปที่หน้าต่างบนบ้านที่ปิดอยู่ รอบตัวมีเพียงความเงียบ เงียบจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ความกลัวเป็นอย่างนี้นี่เองเมื่อเรากลัวจนถึงที่สุดแล้ว เราก็จะเข้าใจความกลัวมากขึ้น และจะสามารถอยู่กับความกลัวได้อย่างเข้าใจ...

นี่คงเป็นสาเหตุว่าทำไมพระท่านจึงแนะนำให้เราต่อสู้กับความกลัวด้วยความกลัว...

.............................